بوسه بر دست مادر

زیبا ترین کلمه برلب های بشریت کلمه«مادر» وزیبا ترین آوا، آوای«مادرم» است.این کلمه آکنده از عشق و امید است، مادر چراغ فروزان خانه است وای بر روزی که این چراغ بی موقع خاموش شود کلمه شیرین و مهر انگیز که از اعماق قلب بر می خیزد وزیبائی است.مادر همه چیز ماست مادر آن روح جاودانی است که لبریز از عشق و زیبائی است.

سبز خواهم شد
ساعت ۳:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸۸  

 

سبز خواهم شد دوباره،

سبز خواهم شد
رویشی در بستر آیینه‌ها تکرار خواهم کرد،
دانه‌ای دیگر درون خاک خواهم برد
اشک خواهم ریخت،
آب خواهم داد
من سحر را با نگاهی خیس،
دستهایی مضطرب از شوق،
و دعایی سبزتر از شعر
وجد خواهم داد
دست را با نازک احساس،
لطف خواهم داد،
پاک خواهم کرد،
سینه را با واژه های صبر،
سیر خواهم کرد
صبح را با شبنم تسبیح
نور خواهم داد
طرح خواهم زد
سبز خواهم شد دوباره،
سبز خواهم شد
رویشی در بستر آیینه‌ها تکرار خواهم کرد.

وقتی که شانه هایم

در زیر بار حادثه میخواست بشکند

یک لحظه

         از خیال پریشان من گذشت:

"بر شانه های تو..."

بر شانه های تو

میشد اگر سری بگذارم.

وین بغض درد را

از تنگنای سینه برارم

                      به های های

ان جان پناه مهر

شاید که میتوانست

از بار این مصیبت سنگین

اسوده ام کند.

                                                      فریدون مشیری

فغان وداد وبیداد از زمانه

فلک نامرد ودنیا بی بهانه             

بریزم اشک وگویم مادرمن                       

                                    قیامت درغمت شد بر سر من

                                  


کلمات کلیدی:
 
ساعت ۱٢:٥٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸۸  

 

 

امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت

 

انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد

در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ، دلم گرفت

از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت

 

در انتظار تا که بگیرم خبر ز تو

 

 از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت

اینجا منم و خاطره هایی تمام تلخ

اقرار میکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت

 

نه اینکه فکر کنی دل ، از تو کنده ام

یا اینکه از محال ِ تمنا دلم گرفت

از لحظه ای که هر دو نگاهم اسیر شد

در امتداد هیچ ِ قدم ها دلم گرفت

از لحظه ای که خیس شدم در خیال تو

آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

ازین که باز تو نیستی کنار من

ازین که باز خسته و تنها ... دلم گرفت

تکرار می کنم این سطرهای کهنه را

تکرار می کنم که خدایا !! دلم گرفت

 


کلمات کلیدی:
 
ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۱ فروردین ۱۳۸۸  

می روم خسته وافسرده وزار

    سوی منزلگه ویرانه ی خویش

                 بخدامی برم ازشهر شما

               دل شوریده ودیوانه ی خویش

                          می برم که درآن نقطه ی دور

                                        شستشویش دهم ازرنگ گناه

                           شستشویش دهم ازلکه عشق

                      زین همه خواهش بیجا وتباه

                می برم تا ز تو دورش سازم

           ز تو ای جلوه ی امید محال

  می برم زنده به گورش سازم

            تا ازاین پس نکند یاد وصال

                  ناله می لرزدو می رقصد اشک

                                    اه بگذار که بگریزم من

                           از تو ای چشمه ی جوشان گناه

                                       شاید آن به که بپرهیزم من

                                               بخدا غنچه ی شادی بودم

                        دست عشق آمد واز شاخه ام چید

                  شعله ی آه شدم صد افسوس

                 که لبم باز به آن لب نرسید

         عاقبت بند سفر پایم بست

            می روم خنده به لب خونین دل

                     می روم از دل من دست بردار

                                           ای امید عبث بی حاصل


کلمات کلیدی:
 
ساعت ۱٢:۳٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸۸  

            قاصدک

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟

از کجا وز که خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی ، اما ،‌اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند 

قاصدک 

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو. ، فریب

قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای

راستی آیا رفتی با باد ؟

با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای

راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟

مانده خکستر گرمی ، جایی ؟

در اجاقی طمع شعله نمی بندم، خردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک

ابرهای همه عالم شب و روز 

در دلم می گریند 

                   

    

گلکم , ای گل قاصدکم

    بیا و بنشین بر دامنم

           با من بگو تا بدانم

      طوفان کدام غم ,  بال و پرت را شکسته؟

     باران کدام دیده ,   رنگ از رخسارت ربوده؟

              نفست عطر دلدار ندارد چرا؟

  نگهت بارقه ی دیدار ندارد چرا؟

    ز چه روی غمگینی؟

      اینچنین خسته و شرمگینی!

                    اگر خبر از یار نداری

                   خبر از وصل و دیدار نداری

                     گنه دو رنگی هاست

                     همه از وعده ی سر خرمنی هاست!

زمانه زمانه ی دل خوشی به دیدار قاصدک ها نیست

 

زمان دل بستن به اواز شاپرکها نیست  

 

زمانه , زمان غم و هجر است                

زمان درد و بغض های بی صداست! 

                 

هوا هوای بهار است و باده باده ی ناب

   به خنده خنده بنوشیم جرعه جرعه شراب.

         در این پیاله ندانم چه ریختی , پیداست

           که خوش به جان هم افتاده اند اتش و اب.

                  فرشته روی من , ای افتاب صبح بهار

                          مرا به جامی از این اب اتشین دریاب.

                             به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش!

                                      به بزم ساده ی ما ای چراغ ماه بتاب!

                                             گل امید من امشب شکفته در بر من

                                            بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب.

                                      مگر نه خاک ره این خرابه باید شد؟

                           بیا که کام بگیریم از این جهان خراب.

                    فریدون مشیری

                          

 


کلمات کلیدی:
خزان عشق
ساعت ۱۱:٠٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ فروردین ۱۳۸۸  

بزن باران ، که مـــن بی تــو برگ خشــکـیــم ســوزان

بزن باران ، که نیست چاره کارم جز دوری از دوستان

بزن باران ، دور گــردان کــینــه را از ایـن دل یــاران

بزن باران ، چهره هر کس که نامـرد اسـت بشــوران

بزن باران ، کـه در شهرم نیست دگر جـای مـهربانان

بزن باران ، مــرا از ایــن غــبــار غـــم دور گــردان

بزن باران ، که نبینی تشنه اند گدایان به خون پادشاهان

بزن باران ، خـدایم را به من اندکی نزدیکتر گردان

کاش میدانستی لحظه ها بی تو چه سخت می گذرند

کاش می دانستی چقدر دلم از این روزهای سرد

بی تو بودن گرفته

کاش می دانستی چقدر دلم برای ضرب آهنگ قدمهایت

گرمی نفسهایت، مهربانی صدایت تنگ شده

کاش می دانستی چقدر دلواپس تو‌ام

کاش می دانستی چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

و چقدر به حضور سبزت محتاجم

و همیشه از خودم می پرسم

این همه که من به تو فکر کنم

 

تو هم به من فکر می کنی؟        

 

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد...همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم ازتمنای تو سرشار است...زمان دربستر شب خواب و بیداراست

هواآرام"شب خاموش"راه ِآسمانها باز..خیالم چون کبوترهای وحشی میکند پرواز

رَوَد آنجا که می بافند کولی های جادو؛گیسوی شب را..

همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها عود می سوزند..

همان جاها که اخترها به بام قصرها مشعل می افروزند..

همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند..

همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا رامی آرایند

همین فردای افسون ریز رویایی..همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست..همین فردا که ما را روز دیدار است

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست...

همین فردا...همین فردا..

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد..

زمان در بستر شب خواب و بیداراست..

سیاهی تار می بندد...چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل ِبی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است..به هر سو چشم من رو میکند؛فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند...

قناری ها سرود صبح می خوانند..من آنجا چشم در راه توام ناگاه.

ترا از دور می بینم که می ایی..ترا از دور می بینم که میخندی.

ترااز دورمی بینم که می خندی و می ایی..

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند..سراپا چشم خواهم شد ...

ترا در بازوان خویش خواهم دید...

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد..

تنم را ازشراب شعر چشمان تو خواهم سوخت...

برایت شعر خواهم خواند ..برایم شعر خواهی خواند..

تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید...

وگر بختم کند یاری.....در آغوش تو..ای افسوس...

سیاهی تار می بندد...چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است...

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز...

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

 شعر از:(فریدون مشیری)

من اینجا،بس دلم تنگ است...

 

هرسازی که می بینم ؛..

بد آهنگ است... 

بیا ره توشه برداریم...

 

قدم در راه ِبی برگشت بگذاریم... 

 

ببینیم؛ آسمان هرکجا ؛... 

  

آیا همین رنگ است؟!.  

 

خزان عشق



رفتنت رو یادم هست
اومدنت رو عشق به یادم میاره
رفتی و هر چی که بود تموم شد
وقت نبود چشمات ستاره بی فروغ شد

شد خزان گلشن آشنائی
باز هم آتش به جان زد جدائی
عمر من این گل طی شد بهر تو
وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی

با تو وفا کردم تا به تنم جان بود
عشق و وفاداری با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر ووفایی
نوگل گلشن جورو جفائی
از دل سنگت...آه
دلم از غم خونین است

روش بختم این است

از جام غم مستم
دشمن می پرستم
تا هستم

تو و مست ازمی به چمن

چون گل خندان از مستی بر گریه من
با دگران در گلشن نوشی می
من ز فراقت ناله کنم تا کی؟

تو و این چون ناله کشیدن ها

من و گل چون جامه دریدنها

ز رقیبان خواری دیدنها
دلم از غم خون کردی
جه بگویم چون کردی
دردم افزون کردی

برو ای از مهر و وفا عاری

برو ای عاری ز وفاداری
که شکستی چون زلفت عهد مرا
دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی
ستم به یاران تا چند
جفا به عاشق تا کی؟

نمی کنی ای گل یکدم یادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا ها ها کِِِِ هِ هِِ ی بی هی هی تو و من
اَ هَ هَ ز غَ هَ هََ م خو هو هون دل من
گرچه ز محنت خوارم کردی
با غم و حسرت یارم کردی
مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من
هرچه توانی ناز

 

کز عشقت میسوزم باز


کلمات کلیدی:
دفتر زندگی
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ فروردین ۱۳۸۸  

  دفتر زندگی ام

 دفتر زندگیم گلبرگیست

همرنگ غباری از غم

می نشیند روی آن پروانه ای از ماتم

من متولد شده ام در پاییز

فصلی که در آن شادی نیست

فصلی که در آن قطره ای از شعر بهار پیدا نیست

فصلی که دم از شعر جدایی میزند

برگ زردش حرف های بی وفایی می زند

زادگاهم گل نیلوفریست بر مرداب

در دلم می جوشد، حسرت یک قطره آب

حسرت دریایی که در آن موج زند عشق و وفا

قطره هایش همه هم رنگ خدا

دریایی که از وسعت آن رنگ هوس جان بدهد

خوش به حال دریا.....!

خوش به حال قطره ها......!

خوش به حال آن همه مهر و صفا...!

 یاد ایامی

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

 

                  در میان لاله و گل آشیانی داشتم
گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار

                         پای آن سرو روان اشک روانی داشتم
آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

                            عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم
چون سرشک از شوق بودم خاکبوس در گهی

                                 چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم
در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود

                                  در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم
درد بی عشق زجانم برده طاقت ورنه من

                                       داشتم آرام تا آرام جانی داشتم
بلبل طبعم «رهی» باشد زتنهایی خموش

                                          نغمه ها بودی مرا تا هم زبانی داشتم    

 :بر شانه های تو

..."

وقتی که شانه هایم

در زیر بار حادثه میخواست بشکند

یک لحظه

از خیال پریشان من گذشت

"

بر شانه های تو

میشد اگر سری بگذارم

.

وین بغض درد را

از تنگنای سینه برارم

به های های

ان جان پناه مهر

شاید که میتوانست

از بار این مصیبت سنگین

 

                 

 

 

 

...اسوده ام کند..... فریدون مشیری       


کلمات کلیدی:
بهاران خجسته باد 27
ساعت ٢:۱٢ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ فروردین ۱۳۸۸  

    

               

     

 

بوی بهار می آید ، چراغهای مهر و آشتی بر سقف دلها آویخته می شود

رنگین کمان محبت در آسمان آرزوها گسترانیده می شود.

کاش غصه هایمان هم با برفها آب میشد!

دیدارها تازه می شود، دلها به هم نزدیک می شوند و دستها در هم گره می خورند.

کاش هر روز عید بود و هر فصل بهار!

بگذارید شکوفه ها بیایند و دامان بی رنگ ما را صفایی بدهند

 .

بگذارید هفت سین ها به سفره خالی ما رونقی بدهند

فرصت دهید واژه ها سبز شوندو روبروی ما بنشینند!

دلم به اندازه تنگ کوچک ماهی ها بهار می خواهد،

سلام و احوالپرسی می خواهد.

می خواهم قلک سکونم را بشکنم و پر کنم از صدای گندمهای سبز، سنجدوسیر 

و  سماق وسلامتی.

کاش هیچ وقت مجبور نباشم خنده آفتاب را روی تابلوی نقاشی محصور کنم!

سال نوتون مبارک صد سال به این سالها

 

یاران چه غریبانه،رفتند از این خانه

هم سوخته شمع ما،هم سوخته پروانه

 

بشکسته سبوهامان،خون است به دل هامان

فریاد و فغان دارد، دردى کش میخانه

هر سوى گذر کردم، هر کوى‌نظر کردم

خاکستر و خون دیدم ویرانه به ویرانه

افتاده سرى سویى،گلگون شده گیسویى

دیگر نبود دستى تا موى کند شانه

ای وای که یارانم،گل های بهارانم

رفتند از این خانه،رفتند غریبانه

 

 

 

به یاد آن روز که در آغوش مشقها زیستیم و در هم دم زدیم

و در بودن هم معنا یافتیم دوستان خوبم!!!!!!

پیچک آورد سر از خانه همسایه به در ،

لب پر خنده اش آورد خبر

که بهار است بهار،

آی ای رهگذر آرام آرام از کنارم مگذر!

باز کن پنجره را فصل بهار است

باز کن پنجره را

تا وزد موج نسیمی به من از دامن دربند

تا دمد نور سپیدی به تو از سینه البرز

تا رسد عطر دلاویز گل از سوی دماوند

باز کن پنجره را فصل بهار است

باغ بیدار شد از خواب دی و بهمن و اسفند

عاشق به مثال ذرّه گردان گردد

چون باد بهار عشق جنبان گرد

هر شاخ که خشک نیست رقصان گردد  

 

به خویشان به دوستان به یاران آشنا



به مردان تیز خشم که پیکار می کنند

به آنان که با قلم، تمامّی درد را

به چشم جهانیان پدیدار می کنند

بهاران خجسته باد

و این بند بندگی، و این بار فقر و جهل

به سرتاسر جهان، به هر صورتی که هست

نگون و گسسته باد

بهاران خجسته باد

شعر بهار

نو بهار آمد و گل سرزده ، چون عارض یار

 ای گل تازه ، مبارک به تو این تازه بهار

با نگاری چو گل تازه ، روان شو به چمن

 که چمن شد ز گل تازه ، چو رخسار نگار

لاله وش باده به گلزار بزن با دلبر

 کز گل و لاله بود چون رخ دلبر گلزار

زلف سنبل ، شده از باد بهاری درهم

 چشم نرگس، شده از خواب زمستان بیدار

چمن از لاله ی نو رسته بود، چون رخ دوست

 گلبن از غنچه ی سیراب بود ،‌چون لب یار

روز عید آمد و هنگام بهار است امروز

 بوسه ده ای گل نورسته، که عید است و بهار

گل و بلبل ، همه در بوس و کنارند ز عشق

 گل من ، سر مکش از عاشقی و بوس و کنار

گر دل خلق بود خوش ، که بهار آمد و گل

 نو بهار منی ای لاله رخ گل رخسار

خلق گیرند ز هم عیدی اگر موقع عید

 جای عیدی، تو به من بوسه ده ای لاله عذار

 

          

 


کلمات کلیدی:
26بهشت جاویدان مادر
ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز جمعه ۳٠ اسفند ۱۳۸٧  

 

    

مـادر تــو بـهشــت جـاودانــی مـادر خــورشـیـد بـلـنـد آســمـانی مـادر      

در چشم تـو نـور زندگانـی جـاریـست سر چشمه ی مهر بیکرانی مـادر

                               

ای کـاش کـه تـا ابــد نــمـیــرد مادر یـا هـستـی جـاودان بـگیـرد مادر

    مهر است سراسر وجودش تــا هـست ای کاش که پـایـان نـپـذیـرد مادر

                             

هر بار که خنده بـر لبش مــی رویــد یا نبض گل سرخ ، سخن می گوید

 چشمان پر از ستـاره ی مــــادر مــن در گــردش آشـنـا مرا می جـویـد

                            

چون مهر، بـزرگ و بی نـشانی مادر آرام دل و عـــــزیــز جـانـی مــادر

 ای کاش همیشه جـاودان مـی بــودی آن قـدر که خـوب و مـهربانـی مـادر

                           

در کوچه جان همیشه مادر بـــاقیست دریـای مـحبـتـش چو کوثر باقیست

در گـــویــش عـاشـقانـه ، نـام مــــادر شعریست کــه تا ابد به دفتر باقیست

    


کلمات کلیدی:
25چه اندازه تنهایی من بزرگ است
ساعت ۱٢:٢٤ ‎ق.ظ روز جمعه ۳٠ اسفند ۱۳۸٧  

 

                   

 

مرد از دامان زن به معراج می رسد. سرچشمه ها: زن را

ستایش کنیم که مادراست، مادر هدیه مقدس و تقدس مادر

      

               

مادر الماسی است گرانبها که در روز ازل، در ظلمات و تاریکی روز اول خلقت به هر انسا نی عطا شده. موهبت خدایی که بدون در نظر داشتن مرزهای خاکی، بی خبر از همه رفتارهای نژاد پرستانه، به دور از هر گونه اختلافات طبقاتی و فرهنگی به مستمند و ثروتمند به یک نوع بخشوده شده. مادر رنگ نمیشناسد. سیاه و سفید نمیشناسد. در پیشگاه مادر رنگ نیست، فرق نیست. مادر تکه ای از خداست

                

       بنــــــــــــازم همت والای مــــــــــادر

          به قـــــــربان قـــــــد و بالای مـــــادر

              تن جـــــان و سر و پایم فــــــدا بـــــاد

           بــــــــه راه صبر جـــــــانفرسای مادر

         نمی رفتم به خــــواب راحت و خوش

       نبــــــود از نغمه یی لالای مـــــــــادر

   فــروغش روشنایی بخش جانهــــاست

   رخ همر جهـــــــــان آرای مــــــــادر

 ادا نتوان کنـــــم حقش، اگــــــــــر سر

    بریزم همچــــــو زر در پـــــــای مادر

    به کودک، بـــــوی مادر مـی دهد جان

     نگیرد دایه هـــــرگز، جای مـــــــــادر

      همه شب دـــــیده گان من، بــــــود باز

       که باشد انـــــدر آن، مـــــاوای مـــادر

        لبم را بوسه ها مــــــــــــی زد شبانگاه

           لب شیــــرین شکـــــــــر زای مـــــادر

            می عشق و وفـــــا، در کــام من ریخت

               بـــــود این مستی از صهبای مـــــــادر

                  مــــــرا با شیره ی جان، پرورش داد

                دل پر مهــــــــــــر و پرغــوغای مادر

              نخستین حـــــــرف را، او یـاد من داد

            منم یک قطره از در پــــای مـــــــــادر

        گلـم با آب مهر ش، چـون عجین گشت

       بـــــــه سر باشد مرا، سودای مـــــادر

    نبی فـــــــــرموده انــــــدر شــــان مادر

 کــــــه جنت هست، زیـــــــر پای مادر

          


کلمات کلیدی:
24فقط بخاطر عشقم مادرم
ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز جمعه ۳٠ اسفند ۱۳۸٧  

      

      

 

اولین مدرسه انسان، کانون «خانواده» است و اولین آموزگار و مربی و پرورش دهنده، «مادر» است، و او موجودی است که همه استعدادها و عواطف و احساسات پاک و حیاتی برای رشد و کمال و بالندگی آدمیان در سرشت و فطرتش تعبیه شده است و آفریدگار توانا هر آنچه برای پروردن صحیح انسان در دوره های مختلف حیات، یعنی نوزادی، کودکی، نوجوانی، جوانی و بزرگسالی، لازم و ضروری می باشد در وجودش به ودیعه نهاده است و او به طور فطری و طبیعی و بر اساس سرشت الهی خود در اوج عشق و علاقه و با میل و شوق تمام و در حالی که زیباترین جلوه های ایثار و فداکاری، رافت و شفقت، مهرورزی و محبت، رنج و مشقت، و تلاش و کوشش مدام و وقفه ناپذیر در مراحل مختلف رشد و پرورش فرزند را به تجلی می آورد، شخصیت سالم و جامع کودکان و نوجوانان را پایه گذاری می نماید و به استحکام بنیان های سلامت جامعه اهتمام می ورزد 

 

 

 

بنابراین مفهوم این سخن ژرف که «بهشت زیر پای مادران است» فرجام همه تلاش ها و فعالیت ها و رنج ها و سختی ها و فداکاری های مستمر و خستگی ناپذیر مادران را در تربیت و پرورش فرزندان سالم و صالح و مفید و راهگشا برای جوامع بشری نمایان می سازد، که به راستی «بهشت» آماده و مهیای پذیرش گام های مادرانی است که با تربیت های الهی و مقدسشان جوامع پاک و سالم و رشد یافته و پویا را بنیان نهاده اند .زن رحمت خدا و ریحانه ای است از جانب حق، موجودی است که خداوند تبارک و تعالی او را ظریف و زیبا با دنیایی پر از مهر و محبت آفریده است. زن حیثیتی را دارا است که با تمام لطافت و عطوفتش در مواقع مهم و به جا میتواند آنچنان رشادت و شهامتی از خود نمایان سازد که شاید بسیاری از مردان توانایی آن را نداشته باشند

زن موجودی است که همگام با مرد در مسیر زندگی حرکت میکند و چه بسا در مواقعی پیش تر از او به حرکت خود ادامه می دهد. زن شخصیتی است که فقدان وی مانعی بزرگ در مسیر تکامل جامعه است و چه بسا آن جامعه هیچ گاه به درجات عالی و متعالی نرسد. سرگذشت هر یک از بزرگان و نخبگان جهان را که مینگریم پشت سر هر یک زنی رشید و دلاوری را می بینیم که او را پرورش داده و به سوی درجات عالی رهنمون ساخته است

 

            .

             


کلمات کلیدی:
چه اندازه عزیزی مادر!!23
ساعت ۱۱:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٧  

           

مادر، مادر هرچه در کتابهای لغت گشتم که کلمه ای پیداکنم تا بتواند مقام و منزلت ترا آن طور که شایسته و بایسته مقام والای تومی باشد، برساند و بزرگی ترا ستایش کند، نیافتم. بنابراین ترا به همان نام عزیز "مادر" خطاب می کنم، زیرا این کلمه کاخ منزلت و قدرت ترا تا عرش خدای تعالی، بالا می برد و می تواند معرف وجود و شخصیت تو باشد. تو آن گوهر یکدانه ای هستی که خداوند می بخشد و پس از مدتی میگیرد آن گاه که عطا فرمود زمین و آسمان را میبخشد و زمانیکه باز پس گرفت، زندگی و هستی را گرفته است

   

 

     


کلمات کلیدی:
حسرت22
ساعت ٦:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٧  

 

 

عشق دشوارترین رمانی است که با ساده ترین

 واژه ها نگاشته می شود و تنها رمانی است که پایان نمی پذیردو هر لحظه برگی نو میگشاید ANA 

 

آنا حسرتی

 

آنانین تکجه آدی کل بو دنیای دیر

آنانین بیر باخیشی ملک سلیمانه دیر

  آنابیر گلدی گلستاندا اونا تای اولماز

   آنانین عطری بوتون باغ گلستانه دیر

         

 

 واریمــــدی سینــه ده درد و غم نـــــهان ئولورم

 

   فـــــدا اولــــــوم سنه آنا ائیله امتحـــــان ئولورم

 

      فراغـیدان گئــــــجه لر یاتمارام صبـــــاحه کیمی

 

         خیال زلفـــــــونه باغلی گئدیبدی جـــــان ئولورم

 

           بــــــــــــهار حسنون آرا گؤر نئجه خـــــزانم من

 

              بهار لاله سی تک باغیریم اولـدی قان ئــــولورم

 

                 ورق ورق دل و جان هـــجرین ایچره اودلاشدی

 

                    مثال غنچه تک صــــــد پاره اولدی جان ئولورم

                      او خاکــــــــی پایئنــــــی مـــــن آشیان ائتمیشدیم

 

                        آنام دان آیــری دوشوب ایندی لامکان ئولورم

 

                          دئـــــدین چـــــــک الــــینی دامنمیدن ال چکدیم

                            ترحـــــم ائیلـــــمه دیــــن آخیرای فلک؛ جوان ئولورم

                               چــــــکردیـــــــم حسرتینی گؤرمه دیم خدا حافظ

 

                        نظاره ائیلـــــــمه دیـــــن آه الامــــــــــان ئولورم

 

                    فـــــــــدا او قامتینه کیم قضا نــه خوش چکمیش

           هجرون بوکـــــوب بئـــــلیمی ائیلیب کمان ئولورم

      فراقـــــــــدان تــــــوکنیب تــــــــاب و طاقتیم والله

 

وصالـــــــه یئتــــــــمزداها الیـم زار و ناتوان ئولورم 

 

 

          

 

 مادر!!!زندگی را احساس کردن .بیاد آن همه خوش آمد گوئیهای صادقانه ات . بیاد آن همه مهر ومحبت همیشه یکرنگت.چه شد که دست تقدیر ترا از من گرفت وعمری چشم به راهت گذاشت

             

 

مهربان مادر من تو خوب بودی چه شد که در یک لحظه فقط یک لحظه روح پاکت بسوی معبود یکتا پرواز کرد وما را در غم بی تو بودن تنها گذاشت..   

 مهربان مادرم! ساعاتی بیش بر تحویل سال نو نمانده...

چه حزین وغمزده هست این لحظات بی تو بودن ؛چه سوت وکور است خانه ی دلم

یاد ساعاتی که در کنار هم انتظار تحویل سال رو میکشیدیم  قلبم را بدرد میاورد

ولی اکنون که خود نیز یک مادرم ولی همانند کودکی؛ دلم برای آغوش گردمت

دلتنگی میکند چه کنم با این دلتنگی مادر؟؟؟چه کنم که درد بی تو بودن مراسخت غمین کرده .......................

          

 مهربانتر از تو هم مگه میشه در این دنیا پیدا کنم؟

ای نازنین مادر من مگه میشه دلواپسیهایت رو در مورد خودم از یاد ببرم از آن لحظه که شنیدم ؛آری شنیدم که دیگر در برم نیستی

اگه تنها بودم بدون تنهای تنهاشدم .

 چه خوش داشتم بی قراریهای زمانه رو تو یاریم میدادی چه خوش داشتم صبوری رو در لحظات زندگیم درس می دادی .

چه خوش داشتم با تمام وجود بنام مادر صدایت می کردم .اما دریغ از روزگار که حسد بروجود نازنینت کرد وترو از ما گرفت .روحت شاد باد ای نکو نام مادرم

 

  

پدر در این لحظات غمباربیاد صبوری های تو افتادم که همیشه در برابر مشکلات

مرا به صبوری میخواندی یادت جاویدان پدر صبورم 

 پدر:تنها تک چراغ زندگی. تو آن بودی که چون علی گونه با مشکلات زندگی

دست وپنجه نرم میکردی .تو آن بودی که با سخاوتمندی هایت خانوارهائی را از

فقر وبیچارگی رها میکردی چه خوش دارم که بدون هیچگونه ریاحی دست به این امور خداپسندانه داشتی

 دلت دریای بیکران وجودت استقامت کوه، اثرت تابش گرمای خورشید که بهترین بودی.از تو اموختم درس زندگی راکه باید صبور باشم ودر برابر مصائب روزگار بر پرودگارم سجده کنم وشکر گذار باشم

واکنون در غم بی مادریم تنها تصلای دل غمینم یادکردن صفات نیک توست

         

 

زبان به سپاس که میگشایم؟ دریا دریا کوتاهی و کاستی وجودم را پر میکند. وجود من وابسته به توست و بودنم، سلامتم و رشدم تحفههای گران قدری است که از سوی تو دریافت کرده ام. کدام کلام است که بتواند شکر تو را گوید؟ وقتی خداوند عالم شکر تو را در کنار سپاس خودش جای میدهد و

میفرماید: «مرا و پدر و مادرتان را شکر گویید»، پس همیشه زبانم از سپاس تو قاصر خواهد بود و دلم در شکر تو خواهد تپید

 

                                                      

                


کلمات کلیدی:
21دلم گرفته ای خدا
ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٢۳ اسفند ۱۳۸٧  

               

بار حسرت شکست کمرم را

رغبت مرگ برید ثمرم را

این غرورادمیان است که بینی

                               محوتاریکی کردند اثرم را

 

  •    دلم گرفته ای خدا
  • به کی بگم میخوام برم به کی بگم تاب ندارم
  • تنها شدم خدای من به کی بگم گذاشت ورفت
  • به کی بگم من و سوزوند به کی بگم دلم وشکست
  • میخوام بگم حر ف دل وکه اون اتیش زد به جونم
  •  
  • گفته بودم دوست دارم گفتم که برات میمیرم
  • میخوام برم از روز گار دیگه اینجا نمیمونم
  •  همیشه تو نمیشنیدی بازم نادیده میگیرم

     

  • رسمش این نبود بی وفا گذاشتیم تنها یک باره
  • نفرین میکنم که خدا داغ منو رو دلت بذاره
  •   

              


    کلمات کلیدی:
    دلشده مجنون20
    ساعت ۸:٢۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٢۳ اسفند ۱۳۸٧  

         

    منم آن لحظه موهوم منم آن اسیر دلشده مجنون

    من سراغ تو را از ستاره ها گرفتم از همان نشانی شب

    که سپیده ی صبح امید وصالم بود

    من به تقدیر به حرف فردای تو رفتم به همان امید موهوم

    به همان اوج لحظه ی هامون

    در سراشیبی تقدیر تو فقط بهانه بودی، توی اوج پوچی

    من هنوز در پی رفتن به سراغ تو ما گردم

     از همان نشانی شب سراغ تو را میگیرم

    نه برای ترا داشتن؛ با اون همه طلعت نوری که داری در پی هوایی

    تو حتی قد نفس نبودی ،حتی یک ستاره دور،

    تو فقط سیاهی شب،اما من از زیبایی عشق به همان نشانی شب

    به صبح پاک فردا به امید خدا رسیدم                  


    کلمات کلیدی:
    تنهایی19
    ساعت ٧:٥٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٢۳ اسفند ۱۳۸٧  

            تنهایی    

    شبهای تنهایی چون سیاهی بر من می تابه

                      چون بوم وحشت برکلبه دل شبها می خوابه

    گمگشته راهم،حالا بی تو مونده ام تک وتنها 

                   از این همراهی در من تنها برخود می بالم

    دراین عبور خسته با فانوسی بی نور  

                 با روز وشب هابا ظلمت درد برام می باره

    با این قلب شکسته با بی پناهی ازخود

                    درمن نماندی، دنیا با چه سردی برمن می تازه

    با دستایی خالی تهی از عشق ومستی

                         با بی وفایی بر بخت دنیا داره می کوبه

    من وتنهایی با خود معراج دردیم

                 در اندوه شب ها با من دلبرانه داره می سوزه

    رسم عجیبی داره این عشق با ناله هایم

                افسوس تا دم مرگ از من جدانیست با من می مونه

    تو رفتی ورفتنت درخاطرم هست

                   تنهایم وهنوز نه نه گفتنت در خاطرم هست

    باران اشکم بهر چشمان زیبایت جاریست

                   خندیدنت با نازبر من در خاطرم هست هنوز

    دلم را با با جدایی پاره پاره کردی

                   رفتی ومرا همدم بیغوله ها کردی در خاطرم هست

    باشد توبی وفایی،ترا بخشم بر خدایم

                        امیدراازمن گرفتی ناباورانه در خاطرم هست

    اینک منم بازنده دراین آشفتگی ها

                         تو رادر دل شکستم تاهمیشه درخاطرم هست

                                 


    کلمات کلیدی:
    فلک نامرد18
    ساعت ٥:٤٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٧  

         

     

    فغان وداد وبیداد از زمانه

     

    فلک نامرد ودنیا بی بهانه

     

    بریزم اشک وگویم مادرمن

     

    قیامت درغمت شد بر سر من

     

    فروزان اختری بودی تو پر نور

     

    زبیداد زمان گشتی تو کم نور

     

    چراکردی به خاک تیره مدفون

     

    چراکندی به یکباره دل از من

     

    تگرگ اشک بر من صبح وشام است

     

    نشاط زندگی بر من حرام است

     

    تو بودی چلچراغ خانه ی ما

     

    روانبخش دل دیوانه ی ما

     

    ندیدم در حیاتم چون تو مادر

     

    دو چشمم از فراغت مانده بردر

     

    ببوسم من کف پاهای سردت

     

    بگیرم ناله وزاری ودردت

     

    جبین سایم به خاکت مادر من

     

    که خاکت سرمه ی چشم تر من

     

    زهجرت گشت ظلمت روزگارم

     

    زداغ مرگ تو رنجور وزارم

    خمیده قامتم چون بید مجنون

    دل ازسودای هجرت گشته پر خون

     

    کمر از بار هجرانت خمیده

     

    ز رویم رنگ شادی ها پریده

     

    ازاین خاک سیه برخیز باری

     

    که بی رویت ندارم غمگساری

    از این پس دست خودسوی خداوند

    کنم بالا وگویم لحظه ای چند

     

    بهشت جاودان ده مادر ما

     

    بیامرز تو این جان پرورم را

     

    که اودرد وغم بسیار دیده

     

       


    کلمات کلیدی:
    دیدار در تنهایی17
    ساعت ٤:٠۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٧  

    پس از ماههاازجدایی از دیدار مادر درخاک خفته ام به خانه ی خاموش وبی صاحب او رفتم.... در چشم من؛خانه یاو اخم کرده ودر ودیوار می گریستند گلدان ها به عزا نشسته بودند وچه روز مرگباری بود آن روز.... این قطعه شعر را به همه عزیزانی که همچون من غم بی مادری را حس می کنند تقدیم می کنم:

    آمدم حال تو را از در ودیوار بپرسم

    ای سفر کرده ی جاوید من؛«ای مادرخوبم»

    آمدم بازدر این کلبه که با دولت اشکی

    هاله ای گردغم ازچهره ی هرپرده بروبم

    آمدم برغم بی مادری ام زار بگریم

    آمدم بازکه سربردراین خانه بکوبم

    ای سفرکرده ی من جای تو خالیست

    بازبا«خاطره ها» پای در این خانه نهادم

    بی تو این خانه؛«غم آباد» زمانه است

    هرکجا می نگرد دیده ی آلوده به اشکم _

    ازتوورنج توویادتوبسیار نشان است.....

    «گل یاسی»که به امید رساندی سردیوار

    «رازقی»های سپیدی که عزیزان توبودند_

    همه در ماتم تو غم زده گانند

    مادرم!«شاخه ی گلهای» که به صدشوق نشاندی_

    اینک اینک همه ماتمزدگانند

    شاخه ی هرگل سرخی که به امداد نسیمی_

    می گراید به چپ وراست_

    ماند آنسان که کسی در غم یاری_

    سر بپیچاند وآهسته بموید

    هرگل سرخ که در باغچه خندد_

    حالت روی تو دارد

    هر گل یاس؛ که رقصنده به آهنگ نسیم است_

    اثر از بوی تو دارد....

    مادر؛«ای مادر خوبم!»

    خانه ی خلوت وغربت زده ات سخت خموش است

    اینک؛اینجا،پسرت با من و یادغمت «خاک نشین» است

    مادر! ای خانه ی جاوید تو آباد؛ ندانی_

    که من از دوری تو «خانه خرابم»

    بی تو؛خودباخته ای؛خاک نشین؛ نقش بر آبم

    دست افشانده زجان،درپی تو پا به رکابم

    «مادر!» ای آینه ی عشق وامیدم

    سالها بود که من همسفر رنج تو بودم

    بودی از عمر دلازار پراندوه در اکراه

    ای بسا چهره خراشیدی ازاین هستی پررنج_

    شکوه ها داشتی ازعمر به هرسال وبه هر ماه

    ناله ها کردی از ایام پریشان وروانسوز

    رنجها بردی ازاین زندگی تلخ وتوانکاه

    بود؛ای مادرغمها به همه عمر وهمه عمر_

    چشم تو همسفر «اشک» ولبت همنفس «آه».

      

    اینک ای مادر اندوه زمانه!

    شادمانم که دگرازلب تو شکوه نریزد!

    سرخوشم زانکه دگر چشم تو اندوه نپاشد

    شکرگویم که ز بانگ تو دگر ناله نخیزد.

    آه؛ ای ظلمت سنگین پراندوه!

    نیک دانی که چه شبها لب او گرم دعا بود

    آه ای خانه ی متروک غم آلود؛گواهی_

    که به هر لحظه به لبهای زنی غمزده گلبانگ خدا بود

    وای وای ای درودیوار؛ که اینگونه خوشید؛ بدانید_

    آنکه یک« عمر پر از حادثه» مهمان شما بود_

    آنکه کوچید ازاین خانه به «سرمنزل جاوید»_

    پای تا سر همه ایمان وصفا بود

      

    ای «گل سرخ »که لرزنده بر این شاخه ی سبزی!

    «باغبان تو» کجا رفت؟

    ای سرایی که چنین غمزده درکام سکوتی!

    «مهمان تو» کجا رفت؟

    امشب ای شاخه ی گلهای پراندوه!

    آمدم تاکه به هربوته سرشکی بفشانم

    امشب ای خانه ی متروک غم آلود

    آمدم تا که به خود باردگر زهر یتیمی بچشانم

    امشب ای«مادر خوبم»

    آمدم خنده ی غمگین ترادررخ «تصویر»ببینم

    آمدم تاکه به جای تو دراین خانه ی اندوه بمانم

    آمدم تا که به یادتو شبی زار بگریم

    تا به سوگ تو زدل ناله بر آرم .

    امدم تا که زداغ تو در این باغچه ها

     لاله بکارم

    تا که شرح غم بی مادری ام را_

    به فضاودر ودیوار بگویم

    تا که پیشانی خودرا چوتوبرخاک عبادت بگذارم

    آمدم تا که به جای تو به رخساره ی گلها_

    گل اشکی بفشانمآبی از دیده ببارم

    آمدم حال تو را از درودیواربپرسم

    ای سفرکرده ی جاوید من؛« ای مادر خوبم!»

    آمدم بازدراین کلبه که دولت اشکی_

    هاله های گردغم از چهره ی هر پرده بروبم

    آمدم بر غم بی مادری ام زار بگریم

    آمدم باز که سربردر این خانه بکوبم

    آه ای دخترغم ها!!!!!!!!!!

    آه ای مادر خوبم!!!!!!!!!!!!!!!!

    «مادرم » روحت شاد یادت همیشه جاوید

     


    کلمات کلیدی:
    هیچ جمله ای زیباتر از مادر نیست16
    ساعت ٤:٢٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٧  

        

    در بساط اندیشه ام به دنبال کلمه ای،عبارتی و جمله ای می گردم تا بتواند آنچنان که تو هستی تو را نشان دهدو معرفی کند ولی افسوس از این که زبانم قاصر،قلم ناتوان و کبوتر اندیشه ام را به آن بلندا راهی نیست

     

     

    عشق تو را وفا زتو بیش از آنکه تو از من جدا شدی و نشد عشق تو جدا

    مادرم.

     

                   

     

    بعد از این اقرار،خلاف رای ثواب دانستم بی مهری به راز چشم های پر آب که قلم به دست گرفته باشم و در شان تو قلم فرسایی ننمایم.خیالت سراسر وجودم را قبضه نموده و به این دلخوشم،چرا که با آن زندگی می نمایم آری زندگی!

    جز خیالی بهره ی من نیست از دیدارتو هم بر اینگونه بینند دیدار پری...

    قصد بر آن دارم تا از صفا و مهربانی،انسانیت و ایثار تو بنویسم ولی کلمات رنگ می بازندو مرا با دستی لرزان و چشمی گریان لحظه ها و دقایقی تنها می گذارند گویا اشکها هم با تو سر صحبت دارند...

    چگونه می شود تصور کرد که آن همه خوبی در یک شاخه گل یاس جمع شده باشند ولی حقیقتی است که مشهود بود و با آن ایمان دارم.هر چندۀدست کوتاه و خرما بر نخیلوولی به یادبود آن ایام هر روز در دلم محفلی برپاست و ساقی خیالت کام تشنه ام را سیراب می نماید

     

    گاهی که اشک با دل من،سر آشتی دارد و به غزلی می اندیشم تو را را به مطلعی که شاه بیت غزل باشد مهمان می نمایم و در نهایت این پیکر تراش محزون که با تیشه ی اندیشه و خیال تو را مجسم می نماید با مر مر شعر به تو می اندیشد و تو را به مطلع غزلی دعوت می کند

    بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

                           داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

     

     

    امشب که سردر گریبان وخسته در لحظات انتظار روز وصالم....ودر این تنهایی 

    دفتر چه ی خاطرات زندگی راورق می زدم که ناگاه پیامی ذر ذلم نقش بست و دلم هوای تو نمود.هر چند این هوا همیشه مرا هوایی نموده است و البته بعد منزل نبود در سفر روحانی..:

     و پس از تو باید گفت مطلبی که زبان حال دل بوده به گونه ای که حافظ سروده

                 

    من نیز مادر!هر لحظه با یاد وخاطراتت می میرم عزیزم مادر مهربونم                    

       به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید که مرده ایم به یاد بلند بالایی        

     

    آن تیشه که بر خاک تو زد دست عجل

     

                        تیشه ای بود که شد باعث ویرانی من

     

     


    کلمات کلیدی:
    15نیایش
    ساعت ٤:٠٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٧  

                                       

           

    نیایش

    گمشده ی من( مادر)

    خدایا هرکسی به دنبال گمشده ی خود میرود.

           هرکس برای نجات خود راهی می اندیشد

    هرکسی به امید و آرزویی زندگی میکند

    اما من امید و آرزویی ندارم

    جز توو گمشده ام را نمی شناسم و جز تو راه نجاتی نمی یابم

    .همه را فراموش میکنم...

     همه ی دنیا را پشت سر می گذارم...

    یکه و تنها به سوی تو می آیم و دست نیاز فقط به سوی تو دراز می کنم .

     می خواهم از همه چیز چشم بپوشم. 

     

    می خواهم جز تو محبوبی و معبودی نداشته باشم

    خوش دارم که در زیر آسمان سیاه کسی جز تو از من نداند

    ..

     

    کسی جز تو نیاز مرا نشنود

     کسی جز تو مرگ مرا نبیند 

    ..من باز هم تورا شکر میکنم

    خدایا مرا بسوزان..در درد و عذاب خاکسترم کن

    اما؛به مادرم برسان..

    حال از توبا خضوع خواهانم که مرابه  گمشده ام آن یار سفر کرده ام برسانی که مرا دیگر تحمل فراق نیست 

    با تمام وجود و احساسم دوستت دارم مادر نازنینم روحت شاد یادت گرامی

     


    کلمات کلیدی:
    درستایش مادر14
    ساعت ٢:٥٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٧  

      

    از آنجا که جبران محبّت و مهر مادر، هرگز در ظرف توان فرزند نیست، همیشه و همه جا انسان به احسان و نیکوکاری با مادر سفارش شده است؛ تا جایی که پیامبر گرامی اسلام نگاه مهربان فرزند به مادر را عبادت شمرده اند. و نیز فرموده اند: «هرکس به والدینش احسان و نیکی کند، خداوند عمرش را زیاد میکند». و در موارد بسیاری نیز فرزندان از نافرمانی والدین و رفتار بد با آنها به شدت نهی شده است؛ چنانکه خدا بهشت را بر فرزندی که «عاق والدین» باشد حرام کرده است

    (( هرگز فراموش نخواهم کرد مادر))

     

    از گل فروش بهر تو گل خواستم نداشت

    وز باغبان که گفت:گل کیمیا که داشت؟

     صد باغ سر کشیدم و صددشت سرزدم

     

    اما نبود آنچه دلم انتظار داشت

     

     از خالق برای تو چون خواستم گلی

    دستم را گرفت ونام تودر دست من گذاشت

          ((فدات بشم نازنین مادرم))روزت مبارک باد       

             


    کلمات کلیدی:
     
     
     
     
    ....